બે એ/સી ઇન્સ્ટોલેશનની વાત: ભારત અને વિકસિત દેશો વચ્ચે કાર્યક્ષમતાનું અંતર

In 2003, I bought an a/c for our home in Japan. After I completed the purchase, the cash register person asked me about the delivery time and date. I was surprised and didn’t know how to respond. The friend explained that they would deliver according to the slot that suits them and you. To my surprise, the person came as per the scheduled slot. I was looking for his helper and later realized he carried the box single-handedly in a trolley, removed his shoes and went about work. In about 15 minutes, he completed the installation, and even with the plastic wires he cut, he did not allow it to fall on the floor. He collected it and put it into the outer pocket of his trousers next to his knee. There are no tips in Japan, and before leaving, he bowed, said “arogato gozaimashita” (thank you in Japanese) and left. For the next five years, no help was needed on that unit, and it was easy to service, so I managed it myself.
Fast forward about 16 years later, to 2019 in India. We went to a showroom and selected the new a/c. Several calls came over the next few days from (a) the electrical installation agency, (b) the delivery company, (c) a separate crew that would check the flow of electrical and gas pipes, and (d) finally, the installation crew. About a week later, the unit was installed and started working after about five different visits from more than ten people. Also, each person who came to work insisted that whatever fell on the floor, clean-up was not their responsibility!
Looking back at this, I can’t ignore the link with India being in the top 5 global economies in total GDP but below 120th based on per capita rank. A visit to a public sector bank or even a “pan” shop will tell you that India needs to embrace the journey to become the top 3 economy and it needs contribution from each Indian.
The fact that we need more compatriots for the same work in India compared to any middle or high-income country validates why each person’s productivity is still lagging. While the following list is not the solution, it provides us with some ideas to get started:

  1.  Delivering more with the same effort is given; can we aim to be the best in class in everything we do? Needless to add, we need to shed mediocrity.
  2. Digitize our work; this is one area that India can leverage. Eliminate, simplify, and then automate work. Prioritize. Hence, instead of chasing the developed nations’ idea of automated cars, train our drivers to drive with better quality, automate the metros and railways and make them safer.
  3. Focus on skill development so our graduates (from engineering to psychology) are employable in India and anywhere in the world!
  4. Returning to the a/c example, we need collaborative vision and planning. We need to build our homes to integrate the needs of the future versus letting others worry about it. If we can collaborate with a win-win mindset, things can change significantly at work. The idea is to consider others’ needs and integrate those into the plan vs just focusing on the shortcut (we also proudly call it Jugaad). Jugaad is fine occasionally, but it cannot be the normal way of life.
  5. Continue to find new ways of doing things (again, better than most in the world!). For example, we spend less than 1% of our GDP on R&D compared to countries such as Israel and South Korea (>4% of their GDP is invested in R&D). Innovation & intellectual property must be at the forefront of economic growth in a knowledge economy.

I hope the article provides context about our quest to be in the top 3 biggest economies of the world. While it is worth going after, it won’t be enough if we don’t improve our per capita GDP and individual productivity. More on this wake-up call in the next article.

ડૉ. ગુંજન ([email protected]) એક અનુભવી લાઇફ કોચ અને સલાહકાર છે

Story of two A/C installations: Efficiency gap between India and developed countries

બે એ/સી ઇન્સ્ટોલેશનની વાત: ભારત અને વિકસિત દેશો વચ્ચે કાર્યક્ષમતાનું અંતર
ગુંજન ત્રિવેદી

વર્ષ 2003માં અમે જાપાન સ્થિત અમારા ઘર માટે એસીની ખરીદી કરી હતી. ખરીદી કર્યા બાદ રોકડ લેનાર વ્યક્તિએ ડિલિવરીનો સમય અને તારીખ પૂછી. હું ચોંકી ગયો હતો અને શું પ્રતિક્રિયા આપવી તે અંગે અજાણ હતો. મિત્રએ સમજાવ્યું કે તેઓ તેમને અને તમને અનુકૂળ હોય તે સમયે એસી ઘરે પહોંચાડશે. આશ્ચર્યની વાત એ છે કે તે વ્યક્તિ નક્કી સ્લોટ મુજબ પહોંચ્યા હતા. હું તેની સાથે અન્ય હેલ્પરની પ્રતિક્ષા કરી રહ્યો હતો ત્યાં જ તે વ્યક્તિએ ટ્રોલીમાં બોક્સ નાખ્યું, શૂઝ ઉતાર્યા અને કામે લાગ્યા. માત્ર 15 મિનિટમાં જ ઇન્સ્ટોલેશનની પ્રક્રિયા પૂર્ણ કરી હતી. ઇન્સ્ટોલેશન દરમિયાન કાપેલા વાયર પણ નીચે જમીન પર ફેંક્યા વગર તેના પેન્ટના ખિસ્સામાં મૂક્યા હતા. જાપાનમાં ટિપ્સ આપવામાં આવતી નથી અને જતા પહેલા નમીને કહ્યું “આરીગાતો ગોઝાઇમશિતા’ (જાપાનીઝમાં આભાર) અને જતા રહ્યા. આગામી પાંચ વર્ષમાં તે યુનિટ માટે કોઇપણ પ્રકારની મદદની જરૂરિયાત પડી ન હતી અને તેની સર્વિસ પણ સરળ હતી, એટલે જાતે જ મેનેજ કર્યું હતું.

તેના 16 વર્ષ બાદ એટલે કે વર્ષ 2019માં અમે ભારતમાં હતા. અમે શોરૂમમાં ગયા અને નવા એસીની પસંદગી કરી. ત્યારબાદ ઇલેક્ટ્રિકલ ઇન્સ્ટોલેશન એજન્સી, ડિલિવરી કંપની, અલગથી ક્રૂ દ્વારા ઇલેક્ટ્રિક અને ગેસના પાઇપ્સ અંગેની ચકાસણી માટે ફોન આવ્યા હતા અને અંતે ઇન્સ્ટોલેશન એન્જિનિયરનો ફોન આવ્યો હતો. એક સપ્તાહ બાદ યુનિટને ઇન્સ્ટોલ કરવામાં આવ્યું અને 10થી વધુ લોકોની પાંચ અલગ અલગ વિઝિટ બાદ અંતે એસી શરૂ થયું હતું. દરેક વ્યક્તિ જે વિઝિટ માટે આવ્યા હતા તેમણે કહ્યું કે ઇન્સ્ટોલેશન સમયે જે પણ જમીન પર પડે તે તેમની જવાબદારી નથી.

તમને કદાચ આ આંકડા ખબર ના હોય તો ફરી રજુ કરું છું. હું ભારત કુલ જીડીપીની દૃષ્ટિએ વિશ્વના 5 સૌથી મોટા અર્થતંત્રમાં સામેલ છે પરંતુ માથાદીઠ રેન્કના આધારે 120માં ક્રમાંકથી પણ નીચે છે. અલબત્ત આપણે કુલ અર્થતંત્રના કદનું ગૌરવ કરી શકીએ છીએ, પરંતુ પ્રતિ વ્યક્તિ દેશના આર્થિક વિકાસમાં યોગદાન વધારવા આપણે ઘણા આગળ વધવું પડશે. જાહેર ક્ષેત્રની બેન્ક અથવા તો પાનની દુકાનની મુલાકાત પણ ભારતને વિશ્વનું ત્રીજું સૌથી મોટું અર્થતંત્ર બનવા માટે હજુ ઘણું કરવું પડશે તે દર્શાવે છે અને તેના માટે પ્રત્યેક ભારતીયનું યોગદાન જરૂરી છે.
કોઈપણ મધ્યમ અથવા ઉચ્ચ આવક ધરાવતા દેશની તુલનામાં ભારતમાં સમાન કાર્ય માટે આપણને વધુ માણસોની જરૂર છે તે હકીકત એ સાબિત કરે છે કે શા માટે દરેક વ્યક્તિની ઉત્પાદકતા મા આપણે ઘણા પાછળ છીએ. નીચેની સૂચિ એ ઉકેલ નથી, તે આપણને પ્રારંભ કરવા માટે કેટલાક વિચારો પ્રદાન કરે છે:

  1. શું આપણે જે પણ કરીએ તેમાં શ્રેષ્ઠ બનવાનો લક્ષ્ય રાખી શકીએ? એ ઉપરાંત, આપણે બધા ક્ષેત્રમાં સામાન્ય (mediocre) રહેવાનું બંધ કરવાની જરૂર છે.
  2. આપણે આપણું કામ ડિજિટલ કરવું જોઈએ. સૌ પ્રથમ, આપણે બિનજરૂરી પ્રવૃત્તિઓ દૂર કરવી જોઈએ, પ્રક્રિયાઓ સરળ બનાવવી જોઈએ અને પછી કામને ઓટોમેટ કરવું જોઈએ. આ વ્યક્તિગત, કૌટુંબિક અને સંસ્થા સ્તરે કરી શકાય છે. ઉદાહરણ તરીકે, વિકસિત દેશોના ડ્રાઈવરલેસ ગાડીના વિચારને અનુસરવાને બદલે, આપણે આપણા ડ્રાઈવરોને વધુ સારી ગુણવત્તા સાથે વાહન ચલાવવાની તાલીમ આપીએ, મેટ્રો અને રેલ્વેને સ્વચાલિત કરીએ અને તેમને વધુ સુરક્ષિત બનાવીએ.
  3. આવડત વધારવા પર ફોકસ કરો જેથી કરીને એન્જિનિયરિંગથી લઇને મનોવિજ્ઞાનમાં સ્નાતક થયેલા આપણા યુવાઓને ભારત તેમજ “વિશ્વભરમાં” રોજગારી મળી રહે. પ્રવાસી ભારતીય સમુદાયને ભારતીય અર્થતંત્રમાં ભાગ લેવા માટે આમંત્રવાના નવા નવા માર્ગો શોધવાનું ચાલુ રાખીએ.
  4. એ.સીના ઉદાહરણ પર ફરી જઇએ. આપણે સંયુક્ત વિઝન અને પ્લાનિંગની જરૂર છે. આપણે ભવિષ્ય માટે એક મજબૂત ઘરનું નિર્માણ કરવાની જરૂર છે. જો આપણે જીતવાની માનસિકતા સાથે સહયોગ કરી શકીએ તો કામના સ્થળે વસ્તુઓ નોંધપાત્ર રીતે બદલાઇ શકે છે. અહીં મુખ્ય ખ્યાલ અન્યની જરૂરિયાતને સમજીને તેને આપણા પ્લાનિંગ સાથે સંકલિત કરવાનો છે નહીં કે માત્ર કોઇ શોર્ટકટ (જેને દેશી ભાષામાં જુગાડ કહીએ છીએ) પર ફોકસ કરીએ. ક્યારેક જુગાડ કરી શકાય પરંતુ દરેક વખતે તે યોગ્ય નથી. શરૂઆત ઘર થી જ કરી શકાય.
  5. વસ્તુઓને નવી રીતે કરવા માટે નવા રસ્તા શોધો (ફરીથી, વિશ્વ કરતાં વધુ સારી રીતે). ઉદાહરણ તરીકે આપણે ઇઝરાયલ અને દક્ષિણ કોરિયા (જીડીપીના 4%) જેવા દેશોની તુલનાએ R&D પર જીડીપીના 1%થી પણ ઓછો ખર્ચ કરીએ છીએ. અર્થતંત્રમાં ઇનોવેશન અને બૌદ્ધિક સંપદા આર્થિક વૃદ્ધિમાં હંમેશા મોખરે હોય તે જરૂરી છે.
    મને આશા છે કે આ લેખ આપણા ટોચના ત્રણ અર્થતંત્રમાં સમાવેશ માટેના સપના વિશે સંદર્ભ પ્રદાન કરશે. જો આપણે આપણી માથાદીઠ જીડીપી અને વ્યક્તિગત ઉત્પાદકતામાં સુધારો નહીં કરીએ તો તે પૂરતું નહીં હોય. આગામી લેખમાં આ અંગે વધુ ચર્ચા કરીશું.

ડૉ. ગુંજન ([email protected]) એક અનુભવી લાઇફ કોચ અને સલાહકાર છે